Ghost-Thai.com

เว็บรวม เรื่องผี ทั้งผีไทยและผีต่างประเทศ โดยบอกเล่าเรื่องราวและประสบการณ์หลอนต่างๆที่ ทางบ้านส่งมาให้และเรื่องแต่ง เพื่อความบันเทิง 

“ขอโทษที่ไม่ได้บอก”

“ขอโทษที่ไม่ได้บอก”

ถ้าพูดถึงความกลัวโดยเฉพาะเรื่องของ ผีและวิญญาณ บางคนอาจเฉยๆแต่สำหรับบางคนแค่ได้ฟังเรื่องเล่าก็ไม่กล้าฟังแล้ว ดังเรื่องที่จะเล่านี้

ถ้าพูดถึงความกลัวโดยเฉพาะเรื่องของ ผีและวิญญาณ บางคนอาจเฉยๆแต่สำหรับบางคนแค่ได้ฟังเรื่องเล่าก็ไม่กล้าฟังแล้ว ดังเรื่องที่จะเล่านี้

เรื่องนี้เป็นเรื่องราวของผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งค่อนข้างจะกลัวผีมาก กลัวผีสุดๆ ตัวเธอเองก็พึ่งจะอายุ 20 ต้นๆ อยู่มหาลัยฯ ปี 2 วันหนึ่งต้องอยู่บ้านคนเดียว แล้วไม่กล้าอยู่ จึงชวนเพื่อนสนิทของเขาเองที่เป็นผู้หญิงเรียนเอกเดียว ห้องเดียวกันมานอนด้วย

            โดยที่บ้านของผู้หญิงคนนี้ทางบ้านนั้นเคร่งครัดเรื่องระเบียบวินัยของลูกตัวเองมาก ไม่ค่อยจะให้ลูกเจอเพื่อนหรือออกไปเที่ยวไหน บังคับให้ลูกเรียนหนังสือเพียงอย่างเดียว แต่เด็กคนนี้ก็แอบเกเรเป็นธรรมดา

และครั้งนี้ที่พ่อแม่ต้องไปต่างจังหวัดกันทั้งคู่ก็ได้กำชับไว้ว่าให้อยู่บ้าน ห้ามออกไปไหน ด้วยกลัวว่าลูกจะหนีเที่ยว เพราะอยากให้ลูกเฝ้าบ้าน พฤติกรรมของคนบ้านนี้ก็แปลกๆ ไม่สุงสิงกับคนในหมู่บ้าน มักจะอยู่สันโดษ ลูกก็ทราบว่าพ่อแม่ตนเองเป็นอย่างไร

ด้วยทั้งพ่อแม่เป็นครูที่เกษียณแล้ว แล้วเด็กคนนี้เป็นเพียงลูกบุญธรรมที่ถูกนำมาเลี้ยงอีกที เพราะพ่อแม่คู่นี้เขาไม่มีลูกของตนเอง เพื่อนที่สงสัยด้วยถูกชวนไปนอนบ้านก็ถามว่าขึ้นมาว่า

ถ้าพูดถึงความกลัวโดยเฉพาะเรื่องของ ผีและวิญญาณ บางคนอาจเฉยๆแต่สำหรับบางคนแค่ได้ฟังเรื่องเล่าก็ไม่กล้าฟังแล้ว ดังเรื่องที่จะเล่านี้

            “พ่อแม่มึงไม่อยู่ มึงให้กูไปนอนบ้าน มึงต้องกลัวผีเบอร์ไหนวะ นั้นบ้านมึงเองนะเว้ย”

            “เออ ก็เพราะเป็นบ้านกูเองนี่แหละ กูก็เลยชวนให้มึงมานอนเป็นเพื่อนกู
มึงมานอนได้ปะละ”

“ถ้าเกิดพ่อแม่มึงรู้นะว่ากูมานอนบ้านมึง มึงโดนด่าเปิงเลยนะเว้ย”

“เขาไม่รู้หรอก”

“ขนาดกูจะเอารายงานไปให้มึง ยังไปไม่ได้เลย ยังต้องฝากยามหน้าหมู่บ้าน
มึงจะให้กูไปนอนบ้านเรื่องใหญ่นะ เดี๋ยวกูขอคิดก่อน”

“งั้นกูจ้าง 500 ก็ได้ให้มึงมานอนบ้าน”

“มึงกลัวขนาดนั้นเลย”

“เออถ้าเดี๋ยวมา ทำกับข้าวกินกัน” เพื่อนด้วยความสนิทและแพ้ใจเพื่อนก็ยอมไป

เมื่อไปถึงที่บ้านเพื่อนคนนี้ เพื่อนก็พูดว่า

“เราเรียนด้วยกันมาตั้งแต่ม. 4 ถึง ปี 2 นี่จะเป็นครั้งแรกเลยนะ ที่กูได้มาเหยียบในบ้านมึงบ้านมึงก็หลังใหญ่น่าอยู่ดีนี่หว่า” เพื่อนที่เดินสำรวจมองนู้นนี่ไปเรื่อย ถึงเวลาก็ทำกับข้าวกินกัน

เพื่อนก็เล่าให้ฟังว่าทำไมตัวเขาถึงไม่ได้ออกไปไหน ถูกกักบริเวณตลอดทั้งที่ตัวเขาเองก็ไม่ได้เรียนเก่งอะไรมาก แต่ก็ไม่ได้เกเรอะไรด้วย เพื่อนพูดขึ้นมาก่อนว่า

“พ่อมึงเนี่ยต้องเป็นครูที่โหดมากๆ แน่ๆ เลย”

ถ้าพูดถึงความกลัวโดยเฉพาะเรื่องของ ผีและวิญญาณ บางคนอาจเฉยๆแต่สำหรับบางคนแค่ได้ฟังเรื่องเล่าก็ไม่กล้าฟังแล้ว ดังเรื่องที่จะเล่านี้

“สมัยก่อน แกตีเด็กที่โดนทำโทษ จนโดนผอ.ไล่ออกมาแล้วก็มีเหมือนกัน พ่อเป็นคนที่นิดนึงก็ไม่ได้ เจ้าระเบียบทุกตารางเมตร แม่ก็เป็นคนที่เคมีเดียวกัน สองคนนี้เขาอยากมีลูก มีไม่ได้ ก็เลี้ยงกูมาเป็นลูกบุญธรรม เนี่ยมีครั้งนึงที่กูจะหนีออกไปเที่ยวกับเพื่อนที่เลี้ยงรุ่นกัน พ่อแม่จับได้ก็ออกมาตีถึงที่ ตั้งแต่นั้นกูก็เข็ดไม่กล้าออกไปไหน”

“กูถามมึงคำได้ปะ เหตุผลอะไรทำไมมึงถึงไม่กล้าบอกกู ทำไมมึงถึงไม่กล้านอนที่บ้านคนเดียวปะ กูถามมึง มึงก็อั้มอึ่งตลอด บอกกูได้มั้ย บ้านมึงมีอะไรเหรอ บ้านมึงผีรึไง!!” พอจบคำนั้น เพื่อนเจ้าของบ้านก็ตกใจสะดุ้ง!! แล้วก็มองหน้า แล้วเขี่ยเท้าเพื่อน บอกว่า

“มึงอย่ามาพูดแบบนี้!! รีบๆ กินข้าวเถอะ”  เพื่อนก็รู้สึกเหม็งๆ ว่ามีอะไรวะ

หลังจากกินข้าวอะไรเสร็จ ก็ขึ้นไปนอนบนห้องเพื่อน โดยก่อนจะขึ้นไปนอนบนบ้าน ตรงบันได เพื่อนก็สังเกตว่ามันมีรูปของคนที่เสียแล้วอยู่ เป็นพ่อแม่ ปู่ย่า และรูปผู้หญิงรุ่นราวคราวเดียวกับพวกเขาติดอยู่ ภาพนั้นเก่าคนในภาพเป็นผู้หญิงคล้ายเด็กเรียน หน้าของเด็กในภาพขาวดำนั้นดูเศร้าเล็กๆ แต่เพื่อนก็ไม่ได้ถามอะไร รอจนเข้าไปถึงในห้อง

จังหวะที่กำลังนอนเล่นโทรศัพท์กันอยู่ เพื่อนก็ถามเพื่อนเจ้าของบ้านว่า

“เฮยมึง ตอนที่กูเดินขึ้นบันไดมาอะ กูเห็นรูปผู้หญิงที่เหมือนจะเสียนานแล้วคนนึงอยู่ที่ผนังอะ เขาเป็นใครวะ รูปเขาดูหน้าดุมากเลยนะเว้ย” ถามจบ เพื่อนก็เงียบ พลางพูดว่า

“มึงนี่ตาดีจริงๆ นะ” ท่าทางเพื่อนคนนี้ไม่อยากเล่า แต่ก็จำใจต้องเล่า

“คนนั้น เขาเคยเป็นลูกบุญธรรมของพ่อกับแม่กูเหมือนกัน แต่ว่าเขาเสียแล้ว เขาแม่งฆ่าตัวตาย เขาถูกบังคับให้เรียนๆๆ เรียนหนัก แย่กว่ากูอีก กูแม่งไวต่อโลก แต่แบบกูก็แม่งสงสารเขาเหมือนกัน”

“แล้วเขาทำไงตายวะ”

“แขวนคอ” เพื่อนก็ช็อกกับคำตอบนั้น

“ห้ะ แขวนคอ เหตุผลเพราะอะไรวะ”

“เหตุผลเพราะอะไรน่ะเหรอ แม่งเอ็นไม่ติดอะดิ เขาสอบเข้ามหาลัยฯ ดังไม่ได้ น่าจะผิดหวังกับตัวเอง ผิดหวังที่ทำให้พ่อแม่เสียใจด้วย เหมือนกับโดนบีบก็เลยผูกคอตายประชด”

เพื่อนที่ได้ฟังก็ทั้งช็อก อึ้งกับคำตอบนั้น ก็เลยตอบว่า

“โอ๊ยยยย ไอห่าดีนะมึงไม่เป็นอย่างนั้น”

“กูไม่เป็นกูก็เกือบแหละเนี่ย ยังดีที่กูได้เจอเพื่อน ได้เจออะไรบ้าง แต่ยุคนั้นไง เข้าใจมั้ย มันอาจจะไม่ได้เหมือนกับยุคนี้เว้ย” คราวนี้เพื่อนจะก็คล้ายจะถามต่อ แต่ด้วยดูท่าทีว่าเพื่อนเจ้าของบ้านไม่อยากจะตอบแล้ว จึงเลิกคุยกันไป กระทั่งคนทั้งสองหลับไป

ขณะที่หลับ อยู่ๆ เพื่อนที่มาบ้านก็ฝันว่า ตัวเองอยู่ในบ้านหลังนี้แหละ พอเดินลงไปก็เห็นว่าผู้หญิงคนนึงกำลังนั่งติวหนังสืออยู่ เป็นผู้หญิงคนเดียวกับในรูปถ่ายคนตายที่ตนเห็น พร้อมภาพของพ่อแม่ที่มายืนกอดอกอยู่ข้างๆ คล้ายจะชี้ๆ และเป็นภาพของพ่อเด็กตบเข้าไปที่หัวจนหน้าคะมำไปกับหนังสือ พ่อกับแม่ก็ยังด่า เด็กก็ลุกขึ้นมาจากโต๊ะในครัว ร้องไห้วิ่งเช็ดน้ำตา วิ่งหนี โดยวิ่งเข้ามาทางผู้หญิงที่ฝัน และในจังหวะที่วิ่งมาอยู่ๆ ผู้หญิงคนนั้นก็แหงนหน้าให้เห็นว่าตัวเขามีแค่ลูกกะตาเหลือกสีขาว แล้วก็ปล่อยมือที่เช็ดน้ำตาลง ยิ้มวิ่งตรงเข้ามาใกล้ ผู้หญิงคนนี้ก็สะดุ้งตื่น

จังหวะที่สะดุ้งตื่นก็หายใจแรงด้วยความช็อก พลางถามตัวเองในใจว่านี่กูฝันใช่เปล่า ตอนนั้นในห้องก็ปิดไฟนอนกันอยู่ แสงไฟที่อยู่นอกบ้านที่ถนนหน้าบ้านส่องเข้ามาในห้องพอมองเห็น แต่ไม่ชัดมาก และตัวเขาเองก็หันไปที่เพื่อนเจ้าของบ้าน แต่เขากลับเห็นว่าผู้หญิงลูกบุญธรรมอีกคนที่เห็นในฝันนอนเอามือพนมสอดไว้ใต้หูและจ้องมองมาที่เขา ด้วยลักษณะที่ไม่ได้ตาเหลือก แต่ผู้หญิงคนนี้จำหน้าได้จึงกรี๊ดออกมาด้วยความตกใจ

“อ๊าาาาาาาาาาาาาาา” แล้วผู้หญิงคนนี้ก็วิ่งตกใจลุกออกจากเตียงไปเปิดไฟในห้อง เพื่อนเจ้าของบ้านก็ตื่นถามว่า “อะไรๆๆ มึงเป็นอะไร” เพื่อนก็ยังตกอยู่ในอาการตกใจ เพื่อนเจ้าของบ้านจึงเดินเข้ามาใกล้พลางเขย่าตัวถามว่า “มึงเป็นอะไร เกิดอะไรขึ้น” แม้ถามไปแต่ในใจก็พอจะรู้แล้วว่าเพื่อนคงโดนอะไร

“มึง!! กูเห็นพี่เขาวะ”

“กูผิดเองแหละ กูขอโทษที่ไม่ได้บอกมึง ที่ชวนมึงมาที่บ้าน”

“ถ้าจะหลอนจะหลอกกันขนาดนี้ ทำไมมึงไม่บอกกู รู้อย่างนี้กูมารับมึงไปนอนบ้านกูยังจะดีกว่ามั้ย แบบนี้กูไม่เอาด้วยแล้วนะ” เพื่อนก็เก็บข้าวของจะกลับทันที เพื่อนเจ้าของบ้านจึงบอกว่า “เดี๋ยวมึงอย่าพึ่งกลับ รอจนกว่าจะเช้านะ”

“ทำไม กูไม่ไหวแล้ว ก็เพราะมึงอะ มึงไม่ได้บอกกู!”

“กูขอโทษที่ไม่ได้บอกมึง แต่ที่กูต้องอยู่บ้านอะ มึงเข้าใจมั้ยว่ากูแม่งไม่สามารถไปไหนได้เว้ย คือกูกลัวว่าถ้าเขากลับมาอะ แล้วไม่ทันการณ์กูกลับมาอะ”

“พอ!! มึงไม่ต้องอ้างเลย ถ้ามึงกลัวไม่กล้านอน มึงก็กลับออกไปกับกูตั้งแต่ตอนนี้เลย แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ค่อยมา เป็นอย่างนี้กูอยู่ไม่ได้ ถ้ามึงจะอยู่ อยู่ไปคนเดียวแล้วกัน” พูดจบ เพื่อนเจ้าของบ้านก็ยังดึงมือไว้ พลางพูดว่า

“เชื่อกูสิอย่าพึ่งกลับเลยตอนนี้”

“กูไม่ไหวแล้ว กูกลัว ในฝันน่ากลัวมาก” ไม่ทันพูดจบว่าน่ากลัวมาก อยู่ๆ ก็มีเสียงขึ้นบันไดมา …ตึงๆๆๆๆๆๆ!!!!!!… ตอนนั้นแม้ประตูห้องปิดอยู่ แต่ทั้งคู่ที่ได้ยินเสียง ก็หันไปทางเดียวกัน จากนั้นก็มีเสียงคนมาเคาะประตูหน้าห้อง …ตึงๆๆๆ ตึงๆๆ!!!… เพื่อนเจ้าของบ้านก็ทำหน้าคล้ายว่ามาอีกแล้วเหรอ กูโดนอีกแล้วใช่มั้ย

“เฮยใครมา! พ่อกับแม่มึงรึเปล่า…”

“มึงเข้าใจปะ เรื่องทั้งหมดที่มันเกิดขึ้นอะ ถ้าพ่อกับแม่กูอยู่มันจะไม่กล้าออกมาเว้ย นี่คือเหตุผลที่กูต้องอยู่บ้าน ถ้าเกิดกูออกไปข้างนอกอะ มันแม่งจะตามกูไปเว้ย เหมือนมันโกรธหรือไม่ชอบกู หรือรู้ว่ากูไม่ตั้งใจเรียน เรื่องทั้งหมดมันถึงเป็นอย่างนี้” เพื่อนเจ้าของบ้านอธิบาย ส่วนเสียงเคาะประตูก็ยังดังไม่หยุด

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับมึงกันแน่วะ!!”

“ไม่ต้องเปิดประตูหรอก… มึงทำเป็นไม่สนใจแล้วกัน มึงก็ไปนอนต่อ
กูขอโทษอีกทีที่ไม่ได้บอก” หลังจากนั้นเสียงเคาะประตูก็หายไปเอง แต่ทั้งคืนก็ยังคงมีเสียงเดินขึ้นลงบันได เพื่อนที่มานอนด้วยก็นอนตัวสั่นตลอด พลางสะกิดเอามือของเพื่อนเจ้าของบ้านมาปิดหู แล้วก็ต้องทนอยู่อย่างนั้นจนเช้า

หรือสามารถเข้ารับชมวีดีโอเพิ่มเติมได้ ที่นี่

หรือสามารถชมเรื่องราวความหลอนอื่นๆได้ ที่นี่

#ความหลอนของผีและวิญญาณ #ความกลัวความหลอน #ภาพถ่ายหลอน #ผีสาวนักศึกษา

ขอขอบคุณภาพจาก

  • sayong-kwan.com
  • xfile.teenee.com
  • www.khaosod.co.th
  • th.anngle.org
  • cdn.majorcineplex.com
  • cdn.majorcineplex.com
  • s3.theasianparent.com

สนับสนุนโดย

www.thaiseawstory.co
อ่านเรื่องเสียวได้ที่นี่
Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on reddit
Reddit